Publicatiedatum: 30 november 2020

De situatie bij Unibail-Rodamco-Westfield schetst heel treffend hoe het sentiment op de markt verschoven is. Waar recentelijk nog een claimemissie van € 3 miljard nodig leek om de balans te verster¬ken, werd die afgeblazen en gaf het bedrijf voor € 2 miljard nieuwe langjarige obligaties uit. Daarmee heeft het concern zoveel financiering voorhanden dat het de kortlopende obligaties van € 1 miljard vervroegd aflost. Dat betekent dat het bedrijf pas over 6 jaar met grote aflossingsverplichtingen wordt geconfronteerd. Hoewel aandeelhouders natuurlijk blij zijn om de uitblijvende winstverwatering, heeft het voor obligatie¬beleggers twee kanten. Enerzijds zorgt het voor opluchting dat er voorlopig geen aflossingsverplichtingen meer zijn. Op deze manier is de kans op betalingsproblemen verder naar de toekomst verschoven. Anderzijds is het teleurstellend dat de aandelen-uitgifte niet is doorgegaan, waardoor er minder buffer is voor tegenvallers.

De tijd zal moeten uitwijzen of de waarde van winkels en kantoren terugkeert na de pandemie of dat de toekomst voor vastgoed duurzaam is veranderd. Mocht het laatste het geval zijn, dan zijn kredietverliezen voor obligatie-beleggers voorlopig voor¬komen, maar zouden ze op lange termijn een stuk groter kunnen zijn. Het is daarom voor krediet-beleggers steeds belangrijker om bedrijfsmodellen te screenen om problemen in de toekomst voor te zijn en niet te vertrouwen op een goede balans alleen. Beleggers mogen weliswaar rekenen op weinig faillissementen, maar met lage terugwinning als die toch optreden. Zelfs als kredietverliezen uitblijven, trek¬ken obligatiebeleggers aan het kortste eind als bedrijven steeds langlopender obligaties uitgeven om zo de lage rente in te locken.

Optimisme heeft schaduwzijde voor obligaties

Terug naar Beleggingsnieuws