Publicatiedatum: 14 september 2020 

Lobbyen om belangrijke beslissingen van beleidsmakers en politici te beïnvloeden, is al jarenlang een wijdverbreid fenomeen. Alleen al bij EU-instellingen zijn bijna 12.000 belangenvertegenwoordigers in het transparantieregister geregistreerd. Lobbyen kan bijdragen aan een betere besluitvorming, maar heeft een negatieve connotatie omdat het vaak buiten het zicht van de openbaarheid plaats vindt. Zo kan het gebeuren dat ondernemingen zich publiekelijk achter het klimaatakkoord van Parijs scharen, maar ondertussen, al dan niet via een belangenorganisatie, het bijbehorende klimaatbeleid proberen te vertragen of af te zwakken. Transparantie is zoals zo vaak een eerste stap om verandering af te dwingen.

In de Verenigde Staten zijn bepaalde beleggers daarom publiekelijk al jaren zeer actief om via aandeelhouderresoluties inzicht te krijgen in de lobby-activiteiten van ondernemingen. Beleggers duiken ook zelf achter de schermen om de dialoog te voeren met bedrijven. Als gevolg daarvan geeft Shell inmiddels inzicht in zijn banden met klimaatgerelateerde belangengroepen en zegde vorig jaar het lidmaatschap van één ervan op. Dat is zonder meer een stap in de goede richting. Toch blijft lobbyen een hardnekkig fenomeen, waar maar moeilijk zicht en vat op te krijgen is. Een aantal institutionele beleggers werkt daarom aan een raamwerk waarmee investeerders beter kunnen beoordelen hoe zuiver de klimaatlobby van ondernemingen is. De Noorse vermogensbeheerder Storebrand nam al een voorschot en kondigde onlangs aan onder meer Chevron, Exxon Mobil en BASF uit te sluiten vanwege hun lobbypraktijken. Zachte diplomatie maakt daarmee plaats voor een hardere lijn.

Voor de bühne en achter de schermen

Terug naar Beleggingsnieuws