Week 2, Ommuurd Leven

De intelligente Lockdown houdt ons binnen. Noodgedwongen speelt ook mijn werk en leven zich af binnen de muren van ons huis. Soms voelt dat veilig en aangenaam besloten. Soms ook komen de muren wild en angstaanjagend op me af. Ik oefen flink om goed te worden in dit Ommuurde Leven. Ik wissel dagdromen af met soep koken, schrijven met nieuws kijken en zoom meetings met een wandeling in de tuin. Een goede balans tussen al deze dingen heb ik nog niet gevonden. Laat staan dat ik mijn creatieve conditie, zoals Arne dat noemt, verbeter. Mijn gedachten dwalen heen en weer tussen zinloze luchtfietserij en vastlopende cirkelredeneringen. Geen van beide leidden tot op heden tot baanbrekende ideeën.


image-godelieve-2


Ik herinner me een gesprek van Koen Delaere met mensen van de Rabobank over hoe kunstenaars aan hun inspiratie komen. Sommigen blijven in bed totdat ze een droom of visioen krijgen waarmee ze aan het werk gaan. Anderen slapen juist dagenlang niet om te ervaren welke ideeën of beelden dan ontstaan. Alles, variërend van meditatie tot drank, van een volledig leeg atelier tot een volgepropte studio en van extreme routine tot maximale variatie en vrijheid, kan leiden tot inspiratie en creatie. Prachtige verhalen maar niet erg toepasbaar om mijn creatieve conditie op peil te krijgen vrees ik.

Beeldend kunstenaar Bruce Nauman maakte een werk met daarop spiegelschrift: ‘PAY ATTENTION MOTHER FUCKERS’. Het hing lange tijd in zijn volledige lege atelier. Waarom vond hij het zo belangrijk om zichzelf voortdurend te herinneren om aandachtig zijn?

Dagmar Baumann, de maker van de werken hieronder, zegt dat schilderen vooral kijken is. Kijken wat ontstaat, wat werkt en wat niet. Ook iets wat niet de bedoeling was kan goed uitpakken. Het is de kunst om open te staan voor alles wat zich voordoet, bedoeld en onbedoeld.

Ik geloof haar. De stukken die ik schrijf om niet te hoeven schrijven aan wat ik eigenlijk zou moeten schrijven worden vaak het mooist. En niet zelden leveren ze ook inspiratie voor wat ik had moeten schrijven.

Misschien helpt spelen met mijn aandacht wel om mijn creatieve conditie op te vijzelen.


image-4-godelieve


Door het Ommuurde Leven neig ik tot naar binnen keren, maar zonder voeding en inspiratie van buiten wordt het daar oorverdovend stil. Omgekeerd net zo. Op lange dagen vol meetings en gesprekken met mensen van over hele wereld ontstaat er wel heel veel lawaai en chaos.

Soms vind ik dankzij deze Tussentijd juist de ruimte om aandacht te geven aan dingen waar ik eerder langsheen keek. Zo zie ik voor het eerst dat de rode tulpen in de tuin als eerste bloeien. Daarna komen de andere kleuren pas.

Als ik uit mijn raam kijk, zie ik hoe mensen langs elkaar heen bewegen om de anderhalve meter afstand te bewaren. Mensen versnellen, vertragen, maken een extra bochtje of blijven stilstaan. Het ziet er uit als een dans. Ik begin steeds bewuster te volgen waar mijn aandacht heen gaat. Zo ontdek ik dat ik na het staren naar de bomen en daken makkelijker een volgende zin formuleer dan wanneer ik dat niet doe. Ik oefen met heen en weer bewegen tussen ideeën in mezelf en kijken naar mijn omgeving. Ik merk dat ook afwisselen tussen groot zoals dagdromen en klein zoals afwassen, het afwassen leuker maakt en het bovendien sneller lijkt te gaan.

Als ik daarentegen varieer tussen groot en groot dan verdwaal ik en als alles klein en petieterig is loop ik vast.

De afwisseling geeft me energie en inspiratie. Mijn creatieve conditie gaat erop vooruit.


collage-3-godelieve

4 krachten, Godelieve Spaas 2009,
Schilderijen van Dagmar Baumann

 

Hoe meer ik oefen, hoe beter ik word. Het voelt een beetje als dansen. Ik kan snel wisselen, of juist heel langzaam, heen en weer tussen twee, drie of vier variaties. Er ontstaat ruimte in mijn Ommuurde Leven. Ik gebruik wat ik zie, ik laat me inspireren en maak daar weer het mijne van. Langzaam maar zeker word ik de choreograaf van mijn Ommuurde Leven.