Week 11, Koffiemachinegesprekken

Een van de nadelen van ‘zoveel mogelijk thuiswerken’ is dat het de kans op collisions extreem verkleind.
De wereldberoemde (en beruchte) ondernemer Tony Hsieh beschrijft die term collisions als volgt: “serendipitous encounters where workers randomly run into each other and share ideas.” Volgens hem is het een van de belangrijkste voorwaarden om gelukkig te worden, zowel privé als in je werk. Bovendien zorgt het voor meer motivatie en energie, wat de productiviteit ten goede komt.
Ook de Engelse hoogleraar psychologie Richard Wiseman beweert dat de hoeveelheid toevallige ontmoetingen in iemands leven bepaald hoe gelukkig iemand is.

Onze kans op toevallige ontmoetingen op het werk is nu tot 0 teruggebracht. We spreken alleen nog degene met wie we zorgvuldig Zoom, Skype of Microsoft Team-meetings hebben ingepland. We bespreken alleen het hoognodige. Op de digitale vrijmibo zonderen 2 vreemden zich nooit meer af in een hoekje om elkaar daar voorzichtig te leren kennen.

Waar vroeger de koffiemachinegesprekken soms de hoogtepunten van mijn dag waren, sta ik nu iedere keer alleen in mijn eigen keuken mijn melk te schuimen, starend naar de stapel afwas die ook nog gedaan moet worden. Geen toevallige ontmoeting met die ene collega die ik toch nog even moest spreken. Geen ongemakkelijk lachje als we tegelijk dat bekertje probeerden te pakken. Geen gezamenlijke irritatie als de bonen op zijn, juist op het moment dat ik die meeting in moet. Geen bizarre nieuwe ideeën, geen andere opvattingen, andere meningen, andere talen, andere emoties. Geen warme lijven, geen harde lachen, geen irritant getik van andere laptops, niemand die te weinig deodorant op heeft gedaan.
Alles is geregisseerd en de mensen met wie we werkelijk contact hebben zijn dezelfde als altijd.

Dat kan als effect hebben dat we steeds verder vast komen te zitten in ons eigen kringetje. Onze bubbel waar wij allemaal hetzelfde denken over de dingen en al die anderen waarschijnlijk niet.
We fantaseren thuis over de tijd na Corona, over de dagen dat we wel weer naar ons werk mogen, we denken na over of we dat eigenlijk wel willen en zo ja: hoe dan? We worstelen met onze eigen gedachten en niemand die ons er even uithaalt met een slecht bedachte grap of een enthousiast verhaal over een weekendje weg. Hoe denken al die anderen daar eigenlijk over? Ben ik de enige die het stiekem heerlijk vindt om mijn kinderen vaker vast te kunnen houden? Ben ik de enige die erover denkt om mijn auto weg te doen, want waar heb ik dat ding eigenlijk voor nodig als ik het hele land niet meer door hoef voor mijn werk? Ben ik de enige die intens verdriet en onmacht voelt bij berichten over mensen die geen afscheid konden nemen van een geliefde? Ben ik de enige?

10 weken geleden begon ik allerlei mensen binnen de Rabobank vragen te stellen.
Ik was benieuwd hoe mensen deze tijd beleven en hoe ze de toekomst zien.
Op die manier heb ik meer dan 30 ontmoetingen cadeau gekregen. Man, vrouw, oud, jong, lang bij de bank, kort bij de bank, in allerlei verschillende functies en locaties.
Ik heb lang gezocht naar een manier om al jullie woorden en gedachten te kunnen delen.
Ik vroeg Verbeeldingskrachtpatser Jing Foon Yu om met me te helpen.
Samen maakten we van 25 pagina’s vol woorden 10 koffiemachinegesprekken.
We brengen jullie virtueel bij elkaar, we plaatsen jullie lijven en woorden samen omdat dat wat jullie denken of schreven meer mensen verdient die het horen. Omdat ik dus niet de enige blijk te zijn. Niemand blijkt de enige te zijn.

Hieronder vindt je de eerste 5 hoofdstukken van ons gezamenlijke verhaal.
Jing maakte 5 animaties. Je vindt de hele animatie door op de link onder het GIFje te klikken.