Opkomende markten - Column Joost van den Akker

Joost van den Akker

Adembenemend

De papa van Emil -dat ben ik dus- is naar China geweest. De kleine Emil, die inmiddels al aardig vordert op het gebied van topografie, weet daarover het volgende te vertellen: "China, dat is héééél ver, daar ga je héééééél hoog met de flietuig! Héél hoog!" De reis was veel te kort, maar lang genoeg om een wandelingetje door Beijing te maken. Een adembenemende stad. Letterlijk. Want de mist die er die dag hing was niet van natuurlijke herkomst. Voor de gemiddelde stadsbewoner in China is de smogverwachting inmiddels allesbepalend voor zijn dagelijkse welzijn.

Ernstig

Zo ernstig als tijdens de zogeheten "airpocalypse" eerder dit jaar was het niet. Maar de lucht in Beijing was van voldoende kwaliteit om binnen een paar uur het drukkende gevoel op de longen te krijgen dat past bij het oproken van een stuk of tien sigaretten. Tijdens die "airpocalypse", overigens, bereikte het gehalte aan microdeeltjes een dichtheid van 993 microgram per kubieke meter buitenlucht. Wellicht klinkt dat wat abstract, maar dat schijnt een concentratie te zijn die normaliter alleen voorkomt tijdens bosbranden. Ironisch genoeg zijn mondkapjes inmiddels een mode-item in de hoofdstad. De grootste boosdoeners zijn de Chinese energiecentrales, die bijna allemaal op kolen worden gestookt. China verstouwt vrijwel net zo veel kolen als de rest van de wereld bij elkaar, en 70% van de elektriciteit wordt opgewekt op basis van kolen. En bedenk dan even dat China ook 's werelds grootste producent van elektriciteit is. De menselijke en economische schade begint ernstige vormen aan te nemen. Beijing heeft een probleem.

Elektrisch

Geen probleem zonder oplossing, en zo denkt ook de Chinese overheid er over. Er wordt veel werk gestopt in het elektrificeren van stadsverkeer. Hoewel de subsidies in september flink neerwaarts zijn bijgesteld, zijn er nog steeds heel aardige premies voor het aanschaffen van elektrische personenauto's en bussen. Voor een elektrische auto met een bereik van 150 kilometer draagt de staat een bedrag bij van 35.000 yuan (ongeveer 4.300 euro). Een bedrag met veel betekenis, want een gemiddeld loon in China bedraagt zo'n 7.100 euro per jaar. Zo'n elektrische auto is dus bepaald niet voor iedereen weggelegd. Het effect van deze maatregelen kwam me uiteindelijk dus wat betrekkelijk voor. Vooral toen we ons bevonden op een stuk snelweg, in een file van 15 kilometer aan walmende vrachtwagens die zich drie rijen dik de heuvel op buffelden. Vrachtwagens die simpelweg nodig zijn om de 17 miljoen inwoners van Beijing te bevoorraden.

Lange adem

Dit probleem is nog lang niet opgelost. De ongelofelijke groei van de Chinese economie stelt eisen aan de opwekking van elektriciteit die bijna niet te bevatten zijn. De benodigde hoeveelheden zijn vooralsnog alleen te realiseren door nog meer kolencentrales aan te zetten. Andere technieken kosten simpelweg te veel tijd. Maar de bevolking mort en wil graag zijn mondkapjes aan de wilgen hangen. Voor de kleine Emil en zijn zusje Zita had ik een mooie vlieger mee terug genomen. Ik kan alleen maar hopen dat ze die over 20 jaar in de blauwe lucht van Beijing kunnen oplaten.

Publicatiedatum 12-11-2013