Koos Buitenhuis Boomkwekerijen: gedreven door verduurzaming en innovatie

Vanuit het aloude motto dat de simpelste ideeën de beste ideeën zijn pakt Henry Buitenhuis drie potten buxus van een rek, zet ze naast elkaar neer en zegt: dit is een haag. ,,Als je die als hovenier met pot en al in de grond kan zetten scheelt dat veel werk. Daarom willen we onze planten gaan telen en vervoeren in verteerbare potten en trays. Daar hebben we zelf een machine voor laten bouwen.’’

Het is een knappe combinatie van boerenslimheid en innovatiekracht waarmee Henry Buitenhuis zijn bedrijfsvoering al vele jaren optimaliseert, altijd ingegeven door vraag vanuit de markt. Hij is de tweede generatie aan het roer van Koos Buitenhuis Boomkwekerijen, het familiebedrijf dat ongeveer zeventien hectare groot is, verdeeld over thuishonk Boskoop en de locaties Hazerswoude, Bleiswijk en Waddinxveen. Er worden voornamelijk coniferen, heesters, buxus en euonymus gekweekt; voor de Nederlandse tuincentra, maar nog veel meer voor klanten in het Verenigd Koninkrijk. De planten gaan daarnaast onder meer naar Frankrijk, Polen en Scandinavië.

Henry Buitenhuis groeide op op de kwekerij van zijn ouders en wilde nooit anders dan zelf ook kweker worden. De natuur fascineert hem eindeloos. Waar andere kwekers wellicht moedeloos raken van lange perioden van droogte zoals die van 2026, daar koestert hij de uitdaging. ,,Je kunt de zon en de regen nu eenmaal niet uitzetten. Ik vind het geweldig om oplossingen te zoeken waardoor de planten onder alle omstandigheden zo mooi mogelijk groeien.’’

Toen vader Koos hem een kleine twintig jaar geleden vroeg om duurzamer alternatieven te zoeken voor het, niet zo duurzame, veen uit de potgrond werd Henry’s innovatiedrang getriggerd. ,,We brachten het veenpercentage in de grond in stapjes terug en zagen: de planten groeiden zonder veen weliswaar langzamer, maar wel sterker. In koeienpoep vond ik een alternatieve voedingsbron voor de planten, die het goed deed. Dat haal ik sindsdien op bij een boer in de buurt. Hij is geholpen met de mestafvoer en wij ook.’’

Vernieuwend was daarnaast zijn plan om een droge laag over de planten te leggen als bescherming tegen extreem weer en ziekten. Geshredde kurk werkte wonderwel. Buitenhuis richtte verzamelpunten voor wijnkurken in en zette voor de inzameling een samenwerking op met sociale werkplaatsen. De kurklaag is inmiddels vervangen – daarover zo meer – maar de samenwerking bleef. ,,Ik ben zelf ooit begonnen met het stekken van onze planten’’, vertelt Henry Buitenhuis, ,,maar dat was veel te veel werk voor mij alleen. Voor de sociale werkplaats is het juist ideaal werk en wij kunnen buxus invriezen, zodat zij het stekken kunnen oppikken wanneer het uitkomt. We komen regelmatig bij elkaar over de vloer. De cliënten van de sociale werkplaats vinden het leuk om naar hun plantjes te komen kijken.’’

Ook jongeren die niet goed aarden op school en statushouders voelen zich snel thuis op de boomkwekerij. Voor een Syrische vluchteling die niet kan lezen en schrijven werd in Buitenhuis’ ‘zaterdagclub’, een groep meewerkende scholieren en studenten, een systeem met cijfers bedacht waardoor hij gewoon zijn weg vindt tussen de planten en zijn werk kan doen.

Koeienpoep is nat. En je kunt niet overal maar versnipperde wijnkurken overheen gooien om het te drogen. Henry Buitenhuis vond ook hiervoor een natuurlijk alternatief: miscanthus. Het olifantengras, zoals dat ook wel wordt genoemd, mengt hij sindsdien door de mest en dat bleek veel meer mogelijkheden te bieden. In combinatie met een biologische lijm vormt de miscanthus een inmiddels gepatenteerde beschermingslaag voor zijn gewassen. De derde toepassing van het sterke natuurlijke materiaal betreft de afbreekbare verpakkingen, dus de potten en trays. ,,Voor de ontwikkeling daarvan zijn we vanuit Greenport doorverwezen naar Rabobank en die heeft ons gesteund met een subsidie. Daar zijn we heel blij mee. Juist de steun voor duurzame ontwikkelingen heeft ons ertoe bewogen om bij Rabobank te bankieren.’’

Zo zijn er meer. Buitenhuis ‘importeert’ bijvoorbeeld koeienurine, die opgevangen is via het beroemde koeientoilet, en mengt die in zijn waterbassin. Zo verrijkt hij het water voor zijn planten met een veelheid aan voedingsstoffen, ook weer met een product van de natuur. ,,Ik ben geen biokweker, hoor’’, stelt hij bescheiden. ,,Ik probeer zo min mogelijk chemische bestrijdingsmiddelen te gebruiken, maar soms ontkom je er niet aan om een beetje bij te sturen. Maar ik zit zó veel in de natuur; die zit vol met kansen en verrassingen. Als je met een nuchtere blik naar de schepping om je heen kijkt, kun je er heel veel van leren.’’