’Aandelen met hoog dividend zijn beter’: klopt die claim?

Dividendbeleggen is in sommige kringen populair. Online gaan verhalen rond over bedrijven die jaarlijks 8% tot 10% of zelfs meer aan dividend zouden opleveren. Veel beleggers zien aandelen met een hoog dividend als aantrekkelijk, veilig en ideaal voor een stabiel passief inkomen.

Klopt dat beeld eigenlijk wel?

Om die vraag goed te beantwoorden, moeten we eerst onderscheid maken tussen dividendrendement en totaalrendement.

Dividendrendement laat zien hoeveel dividend een aandeel uitkeert ten opzichte van de beurskoers. Je berekent het zo:

(jaarlijks uitgekeerd dividend per aandeel/beurskoers van het aandeel) x 100

Op het eerste gezicht klinkt het logisch: hoe hoger het dividend, hoe beter de belegging. Maar voor je uiteindelijke resultaat (het totaalrendement) telt meer mee: ook de koersontwikkeling en herbelegging van dividend. En dan laat de praktijk iets anders zien.

Hiervoor vergelijken we een breed gespreid mandje aandelen (MSCI World) met een mandje dat specifiek focust op hoge dividenden (de MSCI World High Dividend Yield Index). En dan blijkt dat de brede index historisch gezien beter heeft gepresteerd.

Niet alleen over de volledige looptijd, maar ook over verschillende periodes blijft de brede marktindex voorlopen.

Voor beleggers betekent dit: focussen op hoog dividend alleen heeft historisch gezien juist rendement gekost.

De afgelopen tien jaar is het verschil groter geworden. Dat komt vooral doordat technologiebedrijven een veel groter gewicht hebben binnen de brede index dan binnen de hoogdividendindex (ongeveer 30% om 10%). Bedrijven zoals Microsoft, Nvidia en Apple keren relatief beperkt dividend uit, maar hebben hun beurskoersen fors zien stijgen dankzij technologische ontwikkelingen en de opkomst van AI.

Veel beleggers associëren hoog dividend met stabiliteit en veiligheid. De cijfers laten zien dat dit soort aandelen historisch gezien iets minder sterk schommelt dan de brede index.

Minder koersschommelingen betekenen niet automatisch een betere of veiligere belegging. Kijken we naar historische marktcrashes, dan is het beeld gemengd. Tijdens het barsten van de internetbubbel begin deze eeuw gingen hoogdividendaandelen minder hard onderuit dan de brede markt. Maar bij de kredietcrisis in 2007–2008 werden juist banken – vaak grote dividendbetalers – extra hard geraakt.

Uiteindelijk draait het vooral om de verhouding tussen rendement en genomen risico: hoeveel rendement krijg je voor het risico dat je neemt? Die verhouding wordt vaak gemeten met de Sharpe-ratio. Daarbij geldt: hoe hoger, hoe gunstiger. Over verschillende periodes scoort de brede wereldindex telkens beter dan de hoogdividendindex, zoals je ziet in onderstaand diagram.

Soms worden aandelen getipt die 8%, 10% of zelfs meer aan dividendrendement zouden bieden. Klinkt aantrekkelijk, maar let op.

Over dividendbeleggen wordt wel gezegd: “na 10 komt 0”. Een dividendrendement van 10% of meer is vaak geen buitenkans, maar een signaal dat de markt twijfelt aan de houdbaarheid van de uitkering. Het hoge rendement ontstaat meestal doordat de koers sterk is gedaald. Zolang het dividend nog niet is aangepast, lijkt het aandeel aantrekkelijk. Maar als de winst of kasstroom tekortschiet, kan het management van het bedrijf besluiten het dividend fors te verlagen of zelfs helemaal te schrappen. De belegger die dacht 10% inkomen te kopen, houdt dan 0% dividend over, vaak gecombineerd met koersverlies.

Daarmee komen we op de kern: de kwaliteit van het dividend is belangrijker dan de hoogte ervan. Dat zien we bijvoorbeeld terug bij zogeheten Dividend Masters of Dividend Aristocrats: bedrijven die hun dividend jarenlang stabiel hebben gehouden of verhoogd. De index van dit soort aandelen laat sinds zijn introductie in 2002 betere resultaten zien dan de index van hoogdividendaandelen, zoals je in onderstaande grafiek kunt zien. Over die periode heeft hij trouwens zelfs de brede wereldindex weten te verslaan.

De populariteit van hoogdividendaandelen is goed te verklaren. Veel beleggers ervaren dividend als een soort bonus boven op hun rendement. Maar dat beeld klopt niet: dividend is geen gratis geld.

Wanneer een bedrijf dividend uitkeert, verlaat dat geld het bedrijf. Daardoor neemt de waarde van het bedrijf af. Op de zogenoemde ex-dividenddatum daalt de aandelenkoers doorgaans ongeveer met het bedrag van het uitgekeerde dividend.

Een simpel voorbeeld:

Het dividend komt dus niet “extra” boven op het rendement. Het is simpelweg een verschuiving van waarde van het bedrijf naar de aandeelhouder.

Daarnaast vergeten veel beleggers het effect van dividendbelasting. Daardoor kan het uiteindelijke nettorendement lager uitvallen dan verwacht. Dit ‘weglekken’ van dividend valt overigens wel te beperken door gebruik te maken van een FBI-structuur (Fiscale Beleggingsinstelling), zoals wij doen met de 1895-beleggingsfondsen.

Op de claim valt veel af te dingen. Een hoog dividendrendement maakt een aandeel niet automatisch aantrekkelijker, veiliger of geschikter voor inkomen. Het kan zelfs een waarschuwingssignaal zijn.

Dividend kan zeker een rol spelen in een portefeuille, bijvoorbeeld als inkomstenbron voor gepensioneerden. Maar als belegger doe je er verstandig aan verder te kijken dan alleen het dividendpercentage. De kwaliteit van een bedrijf en de duurzaamheid van de winst zijn doorgaans belangrijker dan de hoogte van het dividend. Een goed gespreide aandelenportefeuille is in veel gevallen aantrekkelijker dan een strategie gericht op het maximaliseren van dividendinkomsten.

Goed om te weten. Aan beleggen zijn risico’s verbonden. De waarde van je belegging kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Je kunt (een deel van) je inleg verliezen.